Vanoggend moes luisteraars kies tussen tussen Taal van die Liefde van Chris Chameleon (wat ek nog nooit gehoor het nie) en OMD se Sailing on the Seven Seas.  Die rooinek-omroeper verklaar vandag tot praat-Afrikaans-dag (of so iets) want hy wil sy Afrikaans verbeter.

En ek dog by myselwers…verseker gaan almal Taal van die Liefde kies.  Toe nie.  Simpel vroumense skakel een na die ander in en verkondig dat enigiets behalwe Chris Chameleon gespeel moet word.  Nou ja, toe luister ek na Sailing on the Seven Seas oppad terug van die skool af…die Vrystaat is mos erg demokraties.

Bruce het (per ongeluk?) van Chris se musiek op my stokkie gesit/gelos, en ek het met hom kennis gemaak terwyl ek werk toe en terug ry.  Ongelooflike stem.  Ongelooflike lirieke.

Ongelooflike simpel mense in die Vrystaat.  

my taal die word nie meer gepraat nie
ek hoor haar klank nie meer op straat nie
sy word aan bande
gele dis seker
oor die skande
van haar sprekers
my hart het in my taal groot geword
daarsonder skiet my gevoel te kort
my leed en hoop in klank vervat
die melodie van haar woordeskat

en as ek droom
dan droom ek in my taal
en as ek saans voor ek gaan slaap
met my god praat dan praat ek in my taal
hy verstaan

die verlede eis nog steeds sy tol
hande met die bloed van onskuld vol
as die toekoms breek onthul die oostergloor
die nag van vereffening het dalk n taal vermoor

as heel die wereld een taal praat
tot net een uitdrukking in staat
die klank en kleur van elke mens
deur die eggo van n enkele lied begrens

dan sal ek droom
dan droom ek in my taal
en as ek saans voor ek gaan slaap
met my god praat dan praat ek in my taal
hy verstaan

en wanneer ons nie meer kan praat nie
en gesprek nie meer by spraak kan baat nie
dan sien ek in jou oe die taal
wat al wat n mens is kan verstaan

dan sal ek droom
dan droom ek in my taal
en as ek saans voor ek gaan slaap
met my god praat dan praat ek in my taal
hy verstaan

(miskien kan Runxie ‘n beter video hiervan maak…)    

Ek’s bly vir hom.  Hy’t lank gedraal voor hy sy aansoek ingestuur het, maar uiteindelik het hy die besluit geneem en dit gedoen.

En ek gun hom dit.  Saam met my bloed, vloei daar ook Skotse bloed in sy are.  Hy verdien om die land van sy (ander) voorvaders te gaan ondersoek.  Sy pa verdien  - ás hy van êrens kan neerkyk op wat ons aardse wesens besig is om te doen – om sy seun Flower of Scotland uit volle bors te hoor sing.

Maar dêmmit, ek is bang.

Wat as hy verlei word deur orde, min misdaad, hoë standaarde…en wat ookal mense laat gaan en laat wegbly?

As ek ‘n objektiewe buitestaander was, sou ek die hele operasie interessant gevind het.  Om te sien wat hy op die ou einde besluit.  En hoekom.

Maar nou’s ek net sy ma, en jislaaik, die naelstring is nog lank nie geknip nie.

Maandagmiddag is my geliefde weer terug, en hopelik sal ons soen nes Piet en Madelein.

PS. Ek wonder wat het van Tigerlily geword??  Sy het darem ‘n groot bydrae gelewer om my op te voed sover dit Afrikaanse musiek aangaan…

Maar hoe ver strek my dankbaarheid?  In die laaste twee jaar het ek na Bloemfontein verhuis – waar hy ook bly.  In die laaste jaar is sy vrou oorlede ná ‘n lang stryd teen kanker.  En ons woon in dieselfde woonbuurt.  As dit op die push kom, kan ek na hom toe stap.  Maar ek het nog nie ‘n oog op hom gelê sedert…wel, baie jare gelede.  Skandalig, om die minste te sê.

Ek weet nie wat my keer nie.  Ek kan myself net nie sover kry om daardie stap te neem nie.  Ek vertel (troos?) myself dat die trauma van twee broers se dood my bang maak vir emosie, trane, te veel voel.  Maar dis ‘n treurige verskoning, ek weet.

Op my heel eerste besoek aan Angola het ek James ontmoet een aand rondom ‘n jolige braaivleisvuur.  Almal was gemaklik in slenterdrag, maar James het sy netjiese broek en langmouhemp aangehad.  Ek kan nie dink dat ek hom ooit daarna in enigiets anders gesien het nie.  Die suksesvolle sakeman in elke opsig.

Terwyl almal geskerts en vrolik was, het ek maar vroom gesit en my drankie in my hande rondgedraai, bietjie verwilderd tussen soveel vreemde mans.  James het oorkant my kom sit en in ‘n lae stemtoon, duidelik net bedoel vir my ore, vir my gesis: ” As jy ooit jou man rondneuk, sal ek persoonlik sorg dat jy afkak.”

Om te sê dat ek uit die veld geslaan was, is ‘n understatement.  Nog voor ek tot verhaal kon kom, het hy weer opgestaan en verder met die manne gekuier.  In die vier jaar wat ek in Angola gebly het, het ek James gesien as hy opgekom het vir besigheid.  Hy het elke keer kom groet, hy was elke keer ‘n regte gentleman.  Ek het hom nooit oor daardie aand gevra nie, en hy het ook nooit weer iets gesê nie.  Ek het vir hom kremetartboompies afgesmokkel Suid Afrika toe, hy het vir my foto’s van sneeu in Johannesburg gestuur.  Ons het gelag oor al sy dinge, soos om een jaar hárd te drink, en die volgende jaar nie ‘n druppel drank oor sy lippe te neem nie.  James het ‘n ou geliefde bekende geword.

Toe hoor ek James het kanker.  Ek sal hom bel, het ek my man belowe.  Ek het na sy selfoonnommer op my foon se skermpie gekyk, en die moed het my begewe.  Een Donderdagoggend, twee maande gelede, het ek so sterk gevoel gekry dat ek hom tog maar moet bel.  Ek het op die bank in die sonnetjie gesit en gedink wat ek vir hom moet sê.  Hallo, James, hoe gaan dit…Hello, James, ek hoor jy is siek?  Niks het reggeklink nie.  Toe los ek dit maar.  Twee dae later was hy nie meer daar nie.

Dit pla my.  Al hierdie goed wat ek nagelaat het om te doen.  Ek wou James se vrou bel, maar…maar…  Ek het tant Mary geduck-en-dive om haar nie te face toe haar seun dood is nie, tot ek eendag trompop in haar vasgeloop het by die kwekery.  En dan, glo my, klink die beste verskoning soos die opperste leuen wat dit is.

Ek kan myself kort-kort skop dat ek nie altyd my kamera by my het nie.  Of ek nou ry om Pieter by die skool te gaan haal en die goue veld, blou lug en swaar wit wolke vir my mooi is, en of ek  op die grondpaadjie huistoe ry en die geel akasias langs die pad my bekoor…daar is altyd iets wat ek hier wil afneem.

En so gaan loop ek vroeg gisteroggend – met my kamera om my nek.  Langs ons is die game lodge, en in die helder oggendson wei die sprinkbokke.  Regtig strikingly beautiful teen die geel gras.

Ek het onthou van ‘n Chappie-papier feit wat ek eendag gelees het:  die grootste trop soogdiere wat nog ooit waargeneem is, was springbokke wat in 1849 drie dae geneem het om deur Beaufort Wes te trek.  (Nee, nie rêrig ‘n Chappie-feit nie, dis wat Guinness World Records sê!)

Én ek het onthou van ‘n storie wat my pa altyd vertel het.  Hoe ‘n Engelse prins op ‘n keer ‘n jagtog in Bainsvlei gehad het waar hy hordes bokke geskiet het.  Ek het inligting daaroor gaan soek, en na ‘n helse gesukkel gekry.  In die Volksblad van 24 Augustus 2000 het ek my antwoorde gekry.  Op 24 Augustus 1860 het ‘n jagtog in Bainsvlei begin. ‘n Jagtog wat ses dae sou duur, en gereken word die grootste slagting van wild in Suid Afrika nog ooit.  Tussen 5 000 en 6000 wild is afgemaai in die jagtog wat vir prins Alfred, seun van koningin Victoria, gereël is.  Karel Schoeman skryf dat die prins tot by sy skouers met bloed bedek was, maar dat dit waarskynlik die hoogtepunt van sy besoek aan die land was.  En die begin van die einde vir groot troppe wild rondom Bloemfontein.

Die  bekende kunstenaar, Thomas Baines, het die jagtog vergesel.  Sy skildery oor daardie berugte jagtog hang in die Kasteel. Nogal met ‘n heel akkurate benaming:  The Greatest Hunt in History near Bloemfontein 1860.

In my soektog na inligting oor die jagtog, het ek op ‘n gedig van Johann Lodewyk Marais afgekom oor Thomas Baines.

THOMAS BAINES

[T]he desire of travel once roused within

      my heart was not so easily lulled to rest.

Die buffels vlug tot op die rand

van die waterval en steek vas,

breek dan tussen varings deur terug

na waar die jagters staan en wag.

Die man sit op ‘n voustoeltjie

met ‘n grysgetinte bladsy

uit sy waterdigte seilsak

en hou die slagting haarfyn dop.

Met die bloed van baie diere

aan sy hande sal hy angstig

die geweld van die jag vaslê

en drie aansvoëls inreken.

Maar wat ek eintlik wou gesê het…stel jou voor ‘n tyd met duisende springbokke wat vry rondbeweeg.  Nie so lank gelede was dit realiteit.  Híér, in my valley.

Soms, as ek daaroor dink, kan ek nie glo hoe klein hierdie groot aardbol van ons geword het nie.  Wat sou ons doen sonder tegnologie?

Daarom kan ek nie verstaan hoe dit moontlik is dat hierdie ewe skielik “sy song” geword het nie?  Ons luister hom as ons skooltoe ry, Pick & Pay toe ry, huistoe ry…full blast.  En op die agterste sitplek sing hy woord vir woord saam…en skreeu saam op die toepaslike plekke.  Waar die musiek plek-plek mý ore laat tuit, mag ek onder geen omstandighede die klank sagter draai nie!

Nét as jy dink jy verstaan jou kind, gooi hy vir jou ‘n googly…

Die “grootste swembad in die Suidelike Halfrond” bestaan nie meer nie, maar op die oog af lyk alles soos doerie tyd.  Veral die bloekombome, al het ek hulle nou vir die eerste keer regtig raakgesien.  As hulle 35 jaar gelede al daar was, hoe oud is die reuse nie?  Ek kan maar net wonder.  Maselspoort is al sedert 1933 die Vrystaat se gunsteling vakansieplek.  Kan die bome uit daardie tyd kom?

Ek is geen kunstenaar nie, maar as ek na die swart stamme en blinkgroen takke kyk, wens ek dat ek ‘n skilder was.  Dit moet hemels wees om met waterverf die verskillende kleure van ‘n bloekomboom vas te vang.  Swart, olyfgroen, wit…

En Maselspoort sal vir my altyd memories van jeugliefdes hê…en ek glo ek’s nie die enigste een nie.  

Here’s an excerpt:

A New York City subway train holds 1,200 people. This blog was viewed about 4,900 times in 2011. If it were a NYC subway train, it would take about 4 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

Ek dink vandag aan al my ou blogtjommies.  Mens maak nuwe vriende en kennisse op die pad, maar my ou maters het  ek ‘n sagte plekkie voor.  Die Wosonki’s, Jane, Rosa (wat natuurlik nie Kersfees vier nie, maar dit maak nie saak nie, ek dink aan haar!), Pikkie, Wipneus, Son, Adriana aka Herriemerrie aka Xena, Demoerin, Kaalvoet, Kyker, Nelba, Beebs, Jo-Ann, Sandra, Roertjie…wie laat ek uit?

Dankie dat julle, ondanks al die ups and downs, na al die jare nog deel van my lewe is, virtueel of te not.

Hoop almal het ‘n vredige, geseënde Kersfees.